![Cover van George Minne. [Texte en Fr.]](https://www.somethingz.shop/assets/images/8934.jpg)
In je eigen hart kijken.
De gedichten van Alice Nahon
Alice Nahon werd geboren op 16 augustus 1896 in Antwerpen en overleed daar op 21 mei 1933.
Als derde kind in een gezin van elf leerde zij al vroeg de ritmes van het dagelijks leven kennen. Haar vader, een Nederlandse boekhandelaar, en haar moeder, een gediplomeerde onderwijzeres uit Putte, vormden samen de basis van haar opvoeding.
Van 1911 tot 1913 ging zij naar de landbouw-huishoudschool in Overijse, een instelling die later naar haar vernoemd zou worden. Op haar achttiende werkte ze kort als leerling-verpleegster in het Stuivenberg-ziekenhuis in Antwerpen.
Kort voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog raakte Alice ernstig ziek. Hoewel zij jarenlang behandeld werd als tuberculosepatiënte, bleek zij in werkelijkheid te lijden aan chronische bronchitis, mogelijk als gevolg van een aangeboren hartafwijking, en aan depressiviteit. Tussen juni 1917 en december 1922 verbleef zij in het Sint-Jozefinstituut, een sanatorium in Tessenderlo.
Ondanks de zware omstandigheden vond zij in deze periode de kracht om haar talent voor poëzie te ontdekken. In 1920 verscheen haar eerste dichtbundel, Vondelingskens, gevolgd door Op zachte vooizekens in 1921, waarmee zij een enorme populariteit vergaarde.
Haar gedichten, die ook in tijdschriften als De Schelde werden gepubliceerd, spraken een breed publiek aan door hun gevoelvolle en eenvoudige taal.
In de jaren twintig onderhield zij verschillende korte relaties, onder meer met de avant-gardist Michel Seuphor, de Belgische journalist Paul Pée en de Limburgse poete maudit Jef Leynen.
Na verblijven in Italië en Frankrijk begon zij in 1927 te werken in de stadsbibliotheek van Mechelen, waar zij tot eind 1930 actief bleef voordat haar wankele gezondheid haar noodzaakte tot pensioen.
Met de bundel Schaduw uit 1928 probeerde Alice een andere kant van zichzelf te laten zien, al stuitte deze poging op kritiek van onder andere Paul van Ostaijen en Martinus Nijhoff.
Haar laatste jaren bracht zij door in Mortsel en in de Carnotstraat in Antwerpen. Na haar overlijden verscheen in 1936, postuum, de dichtbundel Maart-April, waarmee haar literaire oeuvre compleet werd.
Hoewel haar werk in haar tijd tot grote oplagen leidde en door velen werd gelezen, is Alice Nahon tegenwoordig minder bekend. Toch blijven haar verzen, vol oprechte emotie en eenvoud, een bron van troost en herkenning voor velen en een blijvend onderdeel van de Nederlandstalige literatuur.